W jaki sposób wygląda samo odgrywanie bohaterów przez graczy, oraz tak zwanych postaci niezależnych, czyli wszystkich innych - przez mistrza gry? W porównaniu do teatru jest kilka znaczących różnic. W klasycznej odmianie gier fabularnych, skupieni wokół stołu gracze swoje decyzje po prostu opisują słowami, posiłkując się przy tym gestami, mimiką i modulacją głosu. Na przykład przybliżając się do stołu i robiąc groźną minę, cedzą przez zęby słowa "Podchodzę do niego bliżej i mówię: Masz trzy sekundy na to, aby odłożyć broń. Potem potraktuję to jako osobistą zniewagę". Na to mistrz gry może odpowiedzieć - "Potrwało chwilę, zanim sens Twoich słów dotarł do jego pijanego łba. Najwyraźniej jednak zrozumiał, bo odstąpił od Ciebie i opuścił sztylet". W trakcie rozgrywki gracze wspólnie z mistrzem gry starają się mniej lub bardziej wiernie odwzorować klimat danego świata i konwencji. Zależy to od ich umiejętności aktorskich, ale też od przyjętego przez grupę sposobu gry oraz okoliczności. Inaczej wygląda rozgrywka podczas letniego, wieczornego ogniska, inaczej w ciemnym pokoju przy świecach, zaś jeszcze inaczej podczas dwugodzinnej przerwy między zajęciami na uczelni.